بیانیه‌ی جمعی در دفاع از صلح و رد جنگ

  • نه به جنگ، نه به تجاوز اسراییل، نه به غنی سازی و نه به حکومت اسلامی
  • آری به صلح و همزیستی مسالمت آمیز، آری به استقلال، آزادی و تمامیت ارضی ایران

ما، امضاکنندگان این بیانیه، ضمن محکومیت تجاوز نظامی اسرائیل، با نگرانی عمیق نسبت به تشدید تنش‌های نظامی در منطقه و خطر گسترش جنگ میان جمهوری اسلامی ایران و اسرائیل، بر ضرورت دفاع آگاهانه و قاطع از صلح و مخالفت با هرگونه جنگ‌افروزی، بمباران و مداخله‌ی نظامی تأکید می‌کنیم. تجربه‌های تلخ دو دهه‌ی اخیر در منطقه، از عراق و افغانستان تا سوریه و لیبی، گواه روشنی‌ هستند که: جنگ نه به آزادی می‌انجامد، نه به دموکراسی. نتیجه‌ی جز مرگ، آوارگی، ویرانی زیربناها، گسترش خشونت و تضعیف همبستگی اجتماعی نیست.

ما با صراحت نیز اعلام می‌کنیم: دفاع از صلح، به‌هیچ‌وجه به معنای تسلیم و یا دفاع از جمهوری اسلامی نیست. این نظام با کارنامه‌ای سیاه از سرکوب، فساد، اعدام، سرکوب اقلیت‌ها، تبعیض سیستماتیک جنسیتی، ماجراجویی‌های منطقه‌ای و دشمنی با زندگی آزاد مردم، فاقد هرگونه مشروعیت است. اما راه پایان‌دادن به جمهوری اسلامی، از مسیر بمباران و دخالت خارجی نمی‌گذرد. هیچ قدرت نظامی خارجی، حتی با نیت خیر، نمی‌تواند جایگزین اراده‌ی مردم برای سرنگونی یک دیکتاتوری شود. بمباران شاید ساختار نظامی را تضعیف کند، اما حکومت سرکوبگر را فرو نمی‌پاشد. این مردم‌اند که باید آزادانه و با اتکا به نیروی خود، آینده‌ی خود را رقم بزنند.

آری به مقاومت مردمی، نه به جنگ و وابستگی!

ما بر این باوریم که گذار از جمهوری اسلامی تنها از مسیر مبارزه‌ی پیگیر، سازمان‌یافته، و درون‌زا امکان پذیر است؛ با اتکای به شبکه‌های مدنی، اعتصابات، مقاومت‌های مدنی، اعتراضات صنفی و اجتماعی، و با ارتقای آگاهی عمومی.

نقش اساسی در این فرایند را اتحاد نیروهای دموکراسی‌خواه، جامعه‌ی مدنی، جنبش‌های اجتماعی، و احزاب جمهوری‌خواه و آزادی‌طلب ایفا می‌کنند.

تنها در سایه‌ی همبستگی ملی و همکاری نیروهای سیاسی و اجتماعی مستقل، در ایران و خارج از کشور، می‌توان زمینه‌ی یک گذار پایدار، مسالمت‌آمیز و دموکراتیک را فراهم ساخت.

مردم ایران، با خیزش‌های پی‌درپی در سال‌های اخیر، از جنبش „زن، زندگی، آزادی“ تا اعتراضات کارگران، معلمان، دانشجویان، بازنشستگان، اقلیت‌های اتنیکی و دینی — که همگی نشان‌ بارزی از پویایی یک جامعه‌ی زنده و تحول‌خواه هستند، به‌رغم سرکوب، هر بار گسترده‌تر و ریشه‌دارتر برای مبارزه بازمی‌گردند. مبارزه‌ای آنها برای زندگی، کرامت، آزادی، عدالت اجتماعی و آینده‌ای انسانیست.

ما بر آنیم که:

آینده‌ی ایران باید بر بنیان آزادی، دموکراسی، حقوق بشر، عدالت اجتماعی و حاکمیت مردم بنا شود، هیچ راه میان‌بُری برای رسیدن به این هدف وجود ندارد، مگر با تکیه بر قدرت مردم، گفت‌وگو، سازمان‌یابی، و اتحاد فراگیر.

ما هشدار می‌دهیم:

توهم فروپاشی سریع جمهوری اسلامی با بمباران هوایی و از بیرون، فریبی خطرناک است. چنین توهمی، نه‌تنها به وابستگی سیاسی و اقتصادی دامن می‌زند، بلکه می‌تواند سرکوب داخلی را نیز تشدید کند و راه را برای استبدادی دیگر هموار سازد.

از این‌رو، با صدای بلند اعلام می‌کنیم:

نه به دیکتاتوری، نه به سرکوب مردم ایران

نه به توجیه‌گران مداخله‌ی نظامی به‌نام نجات ایران

نه به هرگونه غنی‌سازی هسته ای و برچیدن کامل تأسیسات آن

آری به گفت‌وگوی مستقیم با آمریکا برای دستیابی به توافقی شفاف، صلح‌آمیز و پایدار

آری به اتحاد، هماهنگی و همکاری جامعه‌ی مدنی، نیروهای اجتماعی دموکراسی‌خواه ، شخصیت ها و احزاب و‌ نهادهای عمدتا جمهوری‌خواه دمکرات برای گذار از جمهوری اسلامی به نظمی نوین و انسانی.

ما در کنار همه‌ی صداهایی می‌ایستیم که خواهان پایان‌دادن به جنگ، سرکوب و ویرانی‌اند، در ایران، در منطقه، و در سراسر جهان.

امضاکنندگان: